Trumpisme verandert democratie in vijanddenken: critici, migranten, academici en anti-fascisten worden verdacht gemaakt, terwijl autoritaire macht zich voordoet als bescherming van het volk.
Amerikaanse chaos blijft niet binnen de VS. Via oorlogen, markten, techplatformen, cultuurstrijd en politieke dwang wordt het verval van een imperium wereldwijd voelbaar, terwijl gewone mensen overal de rekening betalen.
Amerika’s machtsverlies rond Iran laat zien hoe oorlog, olie en geopolitiek gewone mensen raken. De Straat van Hormuz wordt een breekpunt tussen oude hegemonie, nieuwe dreiging en noodzakelijke solidariteit.
Trump lijkt bestuurlijk chaotisch, maar zijn regime werkt doelgericht aan het breken van zwarte macht via regels, banen, woningbeleid, kieskaarten en uitgeholde burgerrechtenbescherming.
Israël probeert steun in de VS niet alleen politiek maar ook digitaal veilig te stellen, via influencers, targeting en propaganda. Dat laat zien hoe oorlog, platformmacht en publieke opinie steeds nauwer met elkaar vervlochten raken.
Abby Martin zag in 2016 niet alleen openlijk racisme op straat, maar ook hoe Amerikaanse rugdekking die ontmenselijking mee normaliseerde binnen een systeem van bezetting, apartheid en koloniale macht.
Guam draagt de last van koloniale onderwerping, militaire expansie en economische afhankelijkheid, terwijl CHamoru gemeenschappen taal, land en waardigheid terughalen in een strijd om zelfbeschikking, zorg en toekomst.
Trump probeert van Antifa een internationaal vijandbeeld te maken, niet om veiligheid te vergroten maar om repressie te legitimeren. Zo dreigt antifascisme als politieke stroming gecriminaliseerd te worden, met gevolgen ver voorbij de VS.
Een virale strandvideo toont niet alleen onwetendheid, maar ook hoe imperialisme werkt: oorlog elders, onverschilligheid hier. Media, macht en morele afstand maken andermans vernietiging tot achtergrondruis.
Er zijn oorlogen die worden verkocht als noodzaak. Er zijn oorlogen die worden verpakt als verdediging, afschrikking of historische opdracht. En dan zijn er oorlogen die steeds meer aanvoelen als een driftbui van de macht zelf. Niet omdat er geen woorden voor bestaan, maar juist omdat er te veel woorden rondgaan, allemaal tegelijk, allemaal inwisselbaar, […]
