Bloggend over vrijheid sinds 2000.
Bloggend over vrijheid sinds 2000.
Op de remigratietop in Portugal werd zichtbaar hoe extreemrechts “remigratie” verkoopt als beleidstaal, terwijl het in werkelijkheid draait om uitsluiting, deportatie en autoritaire macht. FvD stond daar niet buiten, maar middenin.
Witte verontwaardiging komt vaak pas wanneer racistische taal niet meer netjes verpakt wordt. Maar wie geraakt wordt door “omvolking”, “remigratie” en extreemrechts hoorde de boodschap al jaren.
De bezorgde burger lijkt neutraal, maar wordt steeds vaker ingezet om angst voor migratie politiek gewicht te geven. Zo verandert oprechte onrust in beleid dat uitsluiting normaliseert en extreemrechts netter laat klinken.
Erkenbrand verdween uit beeld, maar het gedachtegoed schoof door naar remigratiepolitiek, studentenkringen, asielprotesten en parlementaire taal. Antifascisme vraagt om waakzaamheid én solidariteit: haat organiseert zich, maar wij ook.
Trumpisme verandert democratie in vijanddenken: critici, migranten, academici en anti-fascisten worden verdacht gemaakt, terwijl autoritaire macht zich voordoet als bescherming van het volk.
De VVD verpakt harde politieke keuzes in persoonlijke verhalen, redelijke taal en geruststelling. Achter die zachte toon verdwijnen ongelijkheid, migratiepolitiek, vermogensmacht en de mensen die de rekening betalen.
Trump lijkt bestuurlijk chaotisch, maar zijn regime werkt doelgericht aan het breken van zwarte macht via regels, banen, woningbeleid, kieskaarten en uitgeholde burgerrechtenbescherming.
Anti-fascistisch wonen verbindt Bevrijdingsdag aan woningnood, gentrificatie en dakloosheid. Geen vrijheid zonder veilig thuis, geen solidariteit zonder strijd tegen winst, racisme en verdrijving.
Lalla Weiss gaf Sinti en Roma een plek in de nationale herdenking. Haar verhaal laat zien hoe herinnering wordt bevochten, wie te lang werd genegeerd en waarom herdenken ook over het heden gaat.
Het idee van het zwarte matriarchaat schuift slavernij, racisme en sociale afbraak naar de achtergrond en maakt zwarte vrouwen tot zondebok. Angela Davis laat zien hoe die mythe structureel geweld verbergt en nog altijd doorwerkt in beleid.
