Omer Bartov waarschuwt dat herinnering aan de Holocaust haar morele kracht verliest wanneer zij wordt ingezet om geweld tegen Palestijnen te rechtvaardigen. Herdenken is pas betekenisvol wanneer het ook de levenden beschermt.
De VVD presenteert hard asielbeleid als grip en veiligheid, maar verschuift bescherming naar selectie, afschrikking en uitsluiting. Solidariteit vraagt om eerlijke procedures, menselijke opvang en verzet tegen politiek die vluchtelingen tot vijand maakt.
Tibetaanse zelfbeschikking vraagt om solidariteit voorbij kampdenken: tegen Chinese staatsmacht, westerse instrumentalisering en kapitalistische extractie tegelijk.
Een burgerinitiatief rond Palestina legt de kloof bloot tussen Amsterdamse mensenrechtenretoriek en bestuurlijke lafheid. Het referendum draait niet alleen om solidariteit met Palestina, maar ook om de vraag hoeveel lokale democratie waard is wanneer bewoners echte politieke consequenties eisen.
Trump probeert van Antifa een internationaal vijandbeeld te maken, niet om veiligheid te vergroten maar om repressie te legitimeren. Zo dreigt antifascisme als politieke stroming gecriminaliseerd te worden, met gevolgen ver voorbij de VS.
Europese socialisten faalden in de jaren ’80 en ’90 om effectief solidariteit te bieden aan de Guatemalteekse opstand. Fragmentatie, gebrekkige communicatie en passiviteit waren belangrijke oorzaken. Lessen hieruit kunnen toekomstige bewegingen versterken.
Trump en Israël overwegen ISIS-gelinkte milities als veiligheidsmacht in Gaza. Achter de taal van stabilisatie schuilt een strategie van fragmentatie, logistieke controle en systematische ontwrichting, terwijl Palestijnen de prijs betalen.
Een kartonnen bord. Zwarte stift. “I oppose genocide, I support Palestine Action.” Meer stond er vaak niet op. Toch klikten er handboeien. Meer dan 2.500 mensen werden opgepakt. Dominees, gepensioneerden, oud-militairen. Alsof een zin, uitgesproken in het openbaar, ineens een bedreiging voor de staat werd. Een tik op de vingers van de macht Drie hoge […]
Van Thomas Mann tot hedendaags Rusland laat dit essay zien hoe de closet werkt als machtsstructuur: soms beleefd, soms bruut. Over zichtbaarheid, discipline en solidariteit in een wereld waar vrijheid zelden onvoorwaardelijk is.
De Amerikaanse blokkade tegen Cuba is uitgegroeid tot economische verstikking. Door energie, handel en zorg te raken wordt het dagelijks leven doelbewust ontwricht, in naam van veiligheid maar met koloniale macht als inzet.
