De ren-je-rot-samenleving maakt uitputting normaal en noemt dat verantwoordelijkheid. Moormans pleidooi voor samenwerkend Nederland wijst naar een ander politiek verhaal: bestaanszekerheid, publieke zorg en solidariteit boven concurrentie.
Trumpisme gebruikt onderwijsafbraak, oorlog en angst om mensen minder kritisch te maken, terwijl macht, winst en autoritaire politiek profiteren van georganiseerde onwetendheid.
Er is iets fundamenteels verschoven. Oorlog geldt niet langer als het falen van politiek, maar als haar logische voortzetting. Bewapening heet realisme. Escalatie verantwoordelijkheid. Twijfel wordt verdacht. Wie pleit voor de-escalatie of diplomatie belandt al snel in een kamp dat zich moet verantwoorden. Die verschuiving speelt zich niet alleen af in regeringen en parlementen. Ze […]
Protesten op de Dam tonen hoe bezuinigingen het hoger onderwijs uithollen en vrij denken bedreigen. Studenten en docenten verzetten zich tegen een politiek die kennis tot marktproduct maakt en Amsterdam dwingt haar eigen geest van vrijheid te verdedigen.
bell hooks verbindt liefde met verzet tegen dominantie. Haar werk laat zien hoe persoonlijke ervaringen, onderwijs, racisme en machtsstructuren samenkomen, en waarom een liefdesethiek vandaag — in de VS en Nederland — radicaal en noodzakelijk is.
Sociale media zijn ontworpen om verslavend te werken en beïnvloeden ongemerkt hoe jongeren denken, voelen en handelen. Overheden zoals die van Denemarken grijpen nu in om jongeren te beschermen tegen de schadelijke effecten van deze platforms.
Papiamentu belicht als taal van verzet en creativiteit, gevormd door slavernij en koloniale macht. Het toont de strijd om erkenning in onderwijs en benadrukt moedertaal als bron van emancipatie en culturele kracht.
Leraren ondermijnen autoritair gezag door kritisch denken te stimuleren. Fascisten vrezen hen omdat onderwijs de macht doorprikt en jongeren leert zelf te denken. Geschiedenis en actualiteit tonen: het klaslokaal blijft een frontlinie in de strijd tegen gehoorzaamheid.
Amsterdam kiest voor solidariteit boven marktlogica door lokaal te investeren in onderwijs, wonen, werk en armoedebestrijding. De stad toont dat sociale rechtvaardigheid en democratie sterker kunnen worden vormgegeven op lokaal niveau.
In Izkor: Slaves of Memory toont David Ofek hoe Israëlische herdenkingsrituelen functioneren als ideologisch instrument. Rouw wordt ingezet voor nationale eenheid, terwijl alternatieve stemmen — zoals Palestijns verdriet — systematisch uitgesloten blijven uit het collectieve geheugen.
