De bezorgde burger lijkt neutraal, maar wordt steeds vaker ingezet om angst voor migratie politiek gewicht te geven. Zo verandert oprechte onrust in beleid dat uitsluiting normaliseert en extreemrechts netter laat klinken.
Albert Memmi laat zien hoe kolonialisme mensen vervormt: de gekoloniseerde wordt ontmenselijkt, de kolonisator verhardt zichzelf, en dezelfde rangorde werkt vandaag door in migratie, grenzen, opvang en “eigen volk eerst”.
Spanje weigert mee te marcheren in een nieuwe oorlog. Sánchez’ “no a la guerra” laat zien hoe solidariteit, herinnering aan fascisme en politieke moed botsen met NAVO-druk en Nederlandse volgzaamheid.
Angela Davis laat zien dat huiswerk en zorg geen privézaak zijn, maar verborgen arbeid waarop het kapitalisme draait. Wie alleen eerlijker wil verdelen, mist de kern: dit werk moet collectief anders worden georganiseerd.
Een scherp portret van Zack Polanski als linkse groene leider die solidariteit, klimaatrechtvaardigheid en antiracisme verbindt en weigert mee te bewegen met het rechtse frame over migratie, rijkdom en nationale identiteit.
Steeds meer Marokkaanse diaspora keert terug naar Marokko. Die remigratie gaat over kansen, maar ook over racisme, uitsluiting, waardigheid en een Europa dat zijn belofte verliest.
JA21 gebruikt in Amsterdam het frame van de ‘gewone Amsterdammer’ om angst, nostalgie en veiligheidsdenken te verbinden aan anti-linkse politiek, terwijl de echte breuklijnen lopen langs wonen, macht en solidariteit.
Hoe migratie in Nederlandse verkiezingen wordt geframed als probleem, terwijl economische ongelijkheid en macht buiten beeld blijven. Van koloniale geschiedenis tot Fortuyn, Wilders en recente campagnes: angstpolitiek als strategie in het politieke debat.
Onvrede over wonen, veiligheid en bestuur groeit in Amsterdam. Maar achter politieke slogans schuilt een diepere strijd: wie profiteert van de stad, wie wordt uitgesloten, en hoe radicaal-rechts die spanning probeert te sturen.
Curaçao en Venezuela zijn historisch verbonden via zee, handel en verzet. Van 1795 tot vandaag loopt een lijn van koloniale macht naar geopolitieke druk, migratie en solidariteit van onderop binnen het Koninkrijk der Nederlanden.
