Bloggend over vrijheid sinds 2000.
Bloggend over vrijheid sinds 2000.
De VVD presenteert hard asielbeleid als grip en veiligheid, maar verschuift bescherming naar selectie, afschrikking en uitsluiting. Solidariteit vraagt om eerlijke procedures, menselijke opvang en verzet tegen politiek die vluchtelingen tot vijand maakt.
Spanje weigert mee te marcheren in een nieuwe oorlog. Sánchez’ “no a la guerra” laat zien hoe solidariteit, herinnering aan fascisme en politieke moed botsen met NAVO-druk en Nederlandse volgzaamheid.
Paolo Berizzi laat zien hoe Meloni’s Italië neofascistische bewegingen ruimte, dekking en legitimiteit geeft. Niet als terugkeer naar vroeger, maar als waarschuwing voor Europa nu.
Orbáns systeem van angst, corruptie en propaganda wankelt. Zijn aantrekkingskracht op conservatief Amerika laat zien hoe autoritair rechts internationaal leert van Hongarije, terwijl juist daar de grenzen van dat project zichtbaar worden.
Europa ontdekt laat dat plooien voor Trump geen bescherming biedt. Wie blijft buigen, verliest niet alleen invloed maar ook politieke waardigheid. Nee zeggen is nog geen strategie, wel het begin van autonomie, zelfrespect en internationale solidariteit.
Steeds meer Marokkaanse diaspora keert terug naar Marokko. Die remigratie gaat over kansen, maar ook over racisme, uitsluiting, waardigheid en een Europa dat zijn belofte verliest.
Oekraïne ligt op een geopolitieke breuklijn waar NAVO-uitbreiding, energiepolitiek en de erfenis van het Sovjet-imperium samenkomen. De oorlog toont hoe macht, infrastructuur en propaganda samenkomen, terwijl gewone mensen de prijs betalen.
In Londen komt solidariteit met Rojava samen op straat, terwijl Koerdische autonomie wordt aangevallen en Koerdische gemeenschappen in Europa worden gecriminaliseerd. Wat hier gebeurt, staat niet los van wat daar wordt verwoest.
Waarom klasse in de VS wordt ontkend, in Engeland historisch was ingebed en in Nederland wordt uitgehold. Over ideologie, verzorgingsstaat en hoe onzekerheid wordt geïndividualiseerd terwijl ongelijkheid toeneemt.
In Davos wordt duidelijk hoe Trump, met steun van Europese passiviteit, werkt aan de privatisering van macht en vrede. Yanis Varoufakis legt bloot hoe chaos strategie is en hoe internationaal recht wordt ingeruild voor vastgoedlogica.
