Bloggend over vrijheid sinds 2000.
Bloggend over vrijheid sinds 2000.
De VVD verpakt harde politieke keuzes in persoonlijke verhalen, redelijke taal en geruststelling. Achter die zachte toon verdwijnen ongelijkheid, migratiepolitiek, vermogensmacht en de mensen die de rekening betalen.
De ren-je-rot-samenleving maakt uitputting normaal en noemt dat verantwoordelijkheid. Moormans pleidooi voor samenwerkend Nederland wijst naar een ander politiek verhaal: bestaanszekerheid, publieke zorg en solidariteit boven concurrentie.
De hypotheekrenteaftrek is geen neutraal belastingvoordeel, maar een politieke keuze die bezit beschermt en ongelijkheid verdiept. Dit essay laat zien waarom de VVD dit systeem verdedigt en wie structureel buiten beeld blijft.
Analyse van Von Gerhardts liberale koers in de Amsterdamse woonpolitiek, zijn banden met ondernemersnetwerken en de gevolgen voor betaalbaarheid, ongelijkheid en publieke regie in een stad waar woonzekerheid steeds verder onder druk staat.
De formatie schuift naar rechts terwijl radicaal-rechts wordt genormaliseerd. Onder fatsoenlijke woorden verdwijnen grenzen. De vraag is niet wie regeert, maar welke ideeën worden gelegitimeerd — en wie daar de prijs voor betaalt.
Dakloosheid neemt toe door politiek beleid dat onzeker wonen normaliseert. Huisuitzettingen verwoesten levens en kosten de samenleving meer dan preventie. We eisen woonzekerheid, stoppen met uitzettingen en herstellen wat marktlogica heeft afgebroken.
Radicaal rechts presenteert vrijheid als afwezigheid van overheid, maar die smalle definitie vergroot ongelijkheid en onzekerheid. Werkelijke vrijheid ontstaat pas wanneer sociale rechten, solidariteit en democratische verantwoordelijkheid de voorwaarden scheppen waaronder iedereen kan leven.
Amsterdam voelt de landelijke politiek in haar straten. Terwijl bewoners strijden voor betaalbaar wonen, vrijheid en leefbaarheid, schuift Den Haag de macht verder van de burger weg. De stad vecht om haar ruimte – en haar stem.
Leonard E. Read inspireerde het moderne libertarisme met zijn lofzang op de vrije markt. Zijn denken verheerlijkte vrijwillige ruil, maar negeerde ongelijkheid en de cruciale rol van collectieve voorzieningen.
Binnen de VVD woedt een interne strijd tussen liberale idealen en populistische marketing. Premier Yesilgöz flirte met Wilders-retoriek maar sluit toch PVV uit. Hierdoor vervaagt principiële politiek en ontstaat electorale incoherentie, terwijl links buiten spel blijft.
