Bloggend over vrijheid sinds 2000.
Bloggend over vrijheid sinds 2000.
Claudette Colvin weigerde op haar vijftiende op te staan in een gesegregeerde bus. Haar daad werd overschaduwd, maar droeg juridisch bij aan het einde van rassenscheiding. Haar verhaal toont hoe jonge, ongeziene moed systemen aan het wankelen brengt.
Anton de Kom wordt gelezen als denker van organisatie en solidariteit. Zijn communistische en antikoloniale analyse laat zien waarom hedendaagse strijd alleen kans heeft wanneer activisme klasse, racisme en macht samen denkt.
Twintig jaar debat over het Anton de Kom-beeld laat zien dat het niet om smaak gaat, maar om macht, representatie en koloniaal geheugen. Van schimmige procedures tot graffiti: wie mag bepalen hoe een antikoloniale held wordt herinnerd?
Zwarte families in de Verenigde Staten raken hun land kwijt via ogenschijnlijk neutrale wetten en procedures. Het verhaal van de Reels-familie laat zien hoe historisch racisme doorwerkt in eigendom, recht en vermogensongelijkheid.
De discussie op Aruba rond Zwarte Piet toont hoe kwetsbaar waardigheid blijft wanneer koloniale beelden terugkeren. Het werk van Philomena Essed laat scherp zien waarom alledaags racisme doorwerkt in tradities en waarom een rechtvaardige toekomst kritisch bewustzijn vereist.
bell hooks verbindt liefde met verzet tegen dominantie. Haar werk laat zien hoe persoonlijke ervaringen, onderwijs, racisme en machtsstructuren samenkomen, en waarom een liefdesethiek vandaag — in de VS en Nederland — radicaal en noodzakelijk is.
De War on Drugs werd bewust ingezet om zwarte Amerikanen te criminaliseren en politieke tegenstanders te breken. Het beleid vergrootte massale opsluiting, raciale controle en structurele ongelijkheid, en echoot nog steeds in hedendaagse veiligheidsretoriek.
Een gewelddadige inval in South Shore laat zien hoe federale diensten immigratieregels misbruiken, gezinnen ontwrichten en gemeenschappen intimideren. Het geweld legt structurele ongelijkheid, raciale profilering en de groeiende militarisering van handhaving pijnlijk bloot.
Charles D. Lu-A-Si, Surinaams communist en verzetsman, raakte uit het Nederlandse geheugen gewist. Zijn vergeten onthult hoe kolonialisme, racisme en politieke uitsluiting de herinneringscultuur en het verzetsverhaal hebben vervormd.
Nederland presenteert zich als gidsland voor vrijheid en emancipatie, maar verhult structureel seksueel en huiselijk geweld, vaak gepleegd door witte mannen. Koloniale patronen, femonationalisme en homonationalisme versterken dit hypocriete zelfbeeld.
