Bloggend over vrijheid sinds 2000.
Bloggend over vrijheid sinds 2000.
Cedric Robinson liet zien dat kapitalisme nooit neutraal was, maar vanaf het begin draaide op hiërarchie, racialisering en geweld. Zijn werk helpt om fascisering, ongelijkheid en verzet vandaag scherper te begrijpen.
Ben Fletcher laat zien dat solidariteit pas kracht krijgt wanneer raciale verdeeldheid actief wordt doorbroken. Zijn strijd op de kades van Philadelphia werpt nog altijd licht op arbeid, macht en collectieve organisatie.
De moord op Chris Hani was een poging om de democratische overgang in Zuid-Afrika te breken. Achter de aanslag lagen niet alleen lokale daders, maar ook internationale extreemrechtse netwerken met Britse verbindingen.
Kolonialisme was een systeem van roof, dwang en ideologische rechtvaardiging dat Europa verrijkte door de uitbuiting van gekoloniseerde volkeren. De economische en raciale structuren ervan werken nog altijd door.
Rob Jetten benoemt antisemitisme terecht als breed maatschappelijk probleem, maar zet intussen moslims als collectief onder verdenking. Dat laat zien hoe politieke taal ongelijkheid normaliseert en waarom stilte binnen D66 veel zegt.
Steeds meer Marokkaanse diaspora keert terug naar Marokko. Die remigratie gaat over kansen, maar ook over racisme, uitsluiting, waardigheid en een Europa dat zijn belofte verliest.
bell hooks toont hoe liefde een politiek concept is dat onlosmakelijk verbonden is met sociale rechtvaardigheid. Alles over liefde biedt inzichten over de impact van kapitalisme, racisme en patriarchaat op relaties, gemeenschappen en activisme, en blijft actueel in Nederland.
Claudette Colvin weigerde op haar vijftiende op te staan in een gesegregeerde bus. Haar daad werd overschaduwd, maar droeg juridisch bij aan het einde van rassenscheiding. Haar verhaal toont hoe jonge, ongeziene moed systemen aan het wankelen brengt.
Anton de Kom wordt gelezen als denker van organisatie en solidariteit. Zijn communistische en antikoloniale analyse laat zien waarom hedendaagse strijd alleen kans heeft wanneer activisme klasse, racisme en macht samen denkt.
Twintig jaar debat over het Anton de Kom-beeld laat zien dat het niet om smaak gaat, maar om macht, representatie en koloniaal geheugen. Van schimmige procedures tot graffiti: wie mag bepalen hoe een antikoloniale held wordt herinnerd?
