David Brooks verdedigt het neoliberalisme als rationeel midden, maar negeert structurele ongelijkheid en economische onzekerheid. Zijn visie maskeert de schade van marktwerking en globalisering. In Nederland echoot dit discours, waardoor sociale problemen worden gebagatelliseerd en alternatieven als onrealistisch worden afgedaan.
In de VS wordt armoede beheerd door winstgerichte bedrijven, met schrijnende gevolgen. Publieke middelen vloeien naar private partijen, ten koste van kwetsbare mensen. Ook in Nederland schuurt de uitvoering van sociale zekerheid, zoals bij het UWV, met rechtvaardigheid en menselijkheid.
Onder het mom van “groene groei” draait de VVD onder leiding van Sophie Hermans klimaatbeleid de nek om. Bedrijven worden ontzien, burgers bedrogen en de klimaatdoelen verlaten. Kiezersbedrog, vertragingstactieken en uitstel domineren de aanpak, ten koste van onze toekomst.
Oligarchen ontmantelen democratische instituties om chaos te creëren waarin hun macht groeit. Sociale voorzieningen worden uitgekleed, repressie genormaliseerd en publieke diensten geplunderd. Kapitalisme als destructief systeem is de kern van dit proces. Alleen collectief verzet kan deze logica van vernietiging stoppen.
Steun aan de nazi’s kwam vooral uit de economische en sociale onzekerheid van de kleinburgerij. Hun gevoelens van bedreiging legden de basis voor fascistische mobilisatie, terwijl georganiseerde arbeiders deze ideologie grotendeels verwierpen.
Liberalisme lijkt progressief, maar werkt vaak mee aan het behoud van kapitalistische en imperialistische structuren. Door oproepen tot rust en orde maskeert het onderdrukking. Ware solidariteit vereist disruptieve actie voor gerechtigheid, zoals in de Palestijnse strijd.