Bloggend over vrijheid sinds 2000.
Bloggend over vrijheid sinds 2000.
Arno Gruen laat zien hoe liefde die gehoorzaamheid eist mensen van zichzelf afsnijdt. Het essay verbindt autonomie, mannelijkheid, macht, kapitalisme en solidariteit: echte vrijheid begint waar kwetsbaarheid niet langer wordt bestraft.
Bore-out is geen luiheid, maar stress door leeg werk, onderbelasting en gebrek aan betekenis. Een essay over arbeid, schaamte, macht en de noodzaak van waardig werk.
Zelf denken is geen luxe, maar verzet tegen systemen die verdienen aan haast, angst en gehoorzaamheid. Vrijheid begint bij aandacht, solidariteit en de vraag wie profiteert.
Plan C laat zien hoe vrijheid groeit in gedeelde ruimte: niet als ieder voor zich, maar als solidariteit tussen buurtgenoten. Op het Smaragdplein ontstaat een andere manier van samenleven, buiten marktlogica en bureaucratische afstand.
De manosphere lokt jonge mannen met redelijk klinkend advies over discipline en zelfverbetering, maar leidt hen via eenzaamheid, algoritmes en autoritaire denkpatronen richting misogynie, sociale afsluiting en extreemrechts.
Punk is geen stijl of nostalgie, maar een collectieve weigering: tegen markt, gehoorzaamheid en angst, en vóór zelfgemaakte ruimte, solidariteit en verbeelding.
Louise Michel belichaamt een politiek van zorg, opstand en onverzettelijkheid. Haar leven verbindt onderwijs, solidariteit, antikoloniale scherpte en trouw aan mensen van onderop, ook na nederlaag, ballingschap en repressie.
Amsterdam presenteert zich als vrije stad, maar cameratoezicht, data en algoritmes veranderen de manier waarop macht wordt georganiseerd. De verkiezingen gaan ook over een andere vraag: blijft de stad een ruimte van vrijheid of groeit een infrastructuur van permanente observatie?
Wanneer medische data onderdeel wordt van staatsinfrastructuur verschuift macht. De opmars van Palantir binnen de Britse gezondheidszorg laat zien hoe dataplatforms zorg, veiligheidspolitiek en technologiebedrijven met elkaar verbinden en zo nieuwe vormen van bestuurlijke controle mogelijk maken.
Boeren staan klem tussen banken, ketenmacht en beleid. Wie hun woede negeert, verliest het platteland aan rechts. Solidariteit tussen boeren en werkenden is geen romantiek, maar politieke noodzaak.
