Bloggend over vrijheid sinds 2000.
Bloggend over vrijheid sinds 2000.
Richard Wolff ziet de Verenigde Staten als een rijk in verval: opgeblazen door oorlog, schulden en zelfbedrog, terwijl gewone mensen de prijs betalen en een sociale, democratische wederopbouw steeds urgenter wordt.
Oorlog in Oekraïne versnelt de opbouw van een surveillancestaat. Techbedrijven leveren algoritmes en gezichtsherkenning die doelbepaling en controle automatiseren. Wat begint als verdediging kan uitgroeien tot permanente infrastructuur van macht.
Waarom klasse in de VS wordt ontkend, in Engeland historisch was ingebed en in Nederland wordt uitgehold. Over ideologie, verzorgingsstaat en hoe onzekerheid wordt geïndividualiseerd terwijl ongelijkheid toeneemt.
Een analyse van hoe het Westen zijn morele zelfbeeld verloor, hoe anti-totalitarisme veranderde in rechtvaardiging van geweld, en waarom echte solidariteit pas mogelijk wordt wanneer mythen, uitzonderingen en macht kritisch worden doorbroken.
In Davos wordt duidelijk hoe Trump, met steun van Europese passiviteit, werkt aan de privatisering van macht en vrede. Yanis Varoufakis legt bloot hoe chaos strategie is en hoe internationaal recht wordt ingeruild voor vastgoedlogica.
De klimaatcrisis is geen technisch falen maar een machtsprobleem. Fossiele belangen houden zich overeind met geruststellende verhalen, schuldverschuiving en het verdacht maken van verzet, terwijl schade structureel wordt doorgeschoven naar anderen.
Koffieketens als Wakuli veranderen buurten en verdringen lokale cafés. Achter het lage prijskaartje schuilt een machtsverschuiving: van buurt naar durfkapitaal, van authenticiteit naar standaardisatie.
Chuck Schumer en Nancy Pelosi worden door critici gezien als symbolen van kapitalistische belangenverstrengeling binnen de Democratische Partij. Hun beleid en politieke manoeuvres ondermijnen progressieve stemmen en versterken de greep van elites op het partijbeleid.
Elon Musk vraagt een ongekend beloningspakket van één biljoen dollar. Zijn eis legt niet alleen Tesla’s machtsstructuur bloot, maar ook de groeiende kloof tussen rijkdom, verantwoordelijkheid en morele grenzen binnen het mondiale kapitalisme.
Arundhati Roy verbindt literatuur met activisme. Ze bekritiseert kapitalisme, patriarchaat, Hindoe-nationalisme en milieuschade. Haar werk geeft stem aan onderdrukten en laat zien dat schrijven een daad van weigering én bevrijding kan zijn.
