Bloggend over vrijheid sinds 2000.
Bloggend over vrijheid sinds 2000.
JA21 gebruikt in Amsterdam het frame van de ‘gewone Amsterdammer’ om angst, nostalgie en veiligheidsdenken te verbinden aan anti-linkse politiek, terwijl de echte breuklijnen lopen langs wonen, macht en solidariteit.
Hoe migratie in Nederlandse verkiezingen wordt geframed als probleem, terwijl economische ongelijkheid en macht buiten beeld blijven. Van koloniale geschiedenis tot Fortuyn, Wilders en recente campagnes: angstpolitiek als strategie in het politieke debat.
Onvrede over wonen, veiligheid en bestuur groeit in Amsterdam. Maar achter politieke slogans schuilt een diepere strijd: wie profiteert van de stad, wie wordt uitgesloten, en hoe radicaal-rechts die spanning probeert te sturen.
Curaçao en Venezuela zijn historisch verbonden via zee, handel en verzet. Van 1795 tot vandaag loopt een lijn van koloniale macht naar geopolitieke druk, migratie en solidariteit van onderop binnen het Koninkrijk der Nederlanden.
Europa bewapent Israël en koopt tegelijk ‘battle-field-tested’ technologie terug. Wat in Palestina wordt getest, keert via drones en grensbeleid terug naar Europa. De koloniale boemerang is geen metafoor, maar infrastructuur.
De formatie schuift naar rechts terwijl radicaal-rechts wordt genormaliseerd. Onder fatsoenlijke woorden verdwijnen grenzen. De vraag is niet wie regeert, maar welke ideeën worden gelegitimeerd — en wie daar de prijs voor betaalt.
Links zoekt naar kracht maar verliest zich vaak in interne rituelen en symboliek. De blog pleit voor een hernieuwde, materiële machtsopbouw die vertrekt vanuit bestaanszekerheid, klassenstrijd en solidariteit met mensen die door het systeem worden weggedrukt.
Rechtse partijen gebruiken migranten als zondebok om structurele problemen te verhullen. Dit betoog pleit voor solidariteit, feitelijke weerlegging van propaganda en directe actie om een menselijker samenleving te beschermen tegen autoritaire politiek.
Gastarbeiders in de jaren zestig en zeventig organiseerden wilde stakingen tegen uitbuiting en uitsluiting. Hun verzet legde de hypocrisie van het gastarbeidersbeleid bloot en toont hoe solidariteit van onderop verandering kan afdwingen.
Brexit beloofde vrijheid en voorspoed maar leverde hogere prijzen, minder rechten en meer afleiding. Machthebbers en media sturen het debat naar cultuurstrijd terwijl echte sociale en economische problemen onbesproken blijven.
