Israël inzet miljoenen euro’s aan YouTube-advertenties, ondersteund door oud-inlichtingenagenten in tech en media, om de Europese publieke opinie te beïnvloeden — ondanks groeiende weerstand en internationale kritiek.
Compromisloze kritiek op het begrip ‘populisme’, dat sluipend modern fascisme verhult, pleit voor scherpe analyse zonder eufemismen, en moedigt heldere terminologie aan om verwarring te voorkomen.
Israël vermoordt journalist Anas al-Sharif in Gaza, zet hem weg als terrorist en verdiept de humanitaire crisis, terwijl westerse regeringen en grote commerciële media zwijgen.
Sir Trevor Chinn beïnvloedt al decennia de Britse politiek met stille lobbykracht, donaties en netwerken, waardoor zowel Labour als de Conservatieven binnen zijn invloedssfeer vallen, terwijl kritische media en onafhankelijke stemmen steeds verder worden gemarginaliseerd.
Nicholas Carr onthult in The Shallows hoe digitale technologieën ons denkvermogen ondermijnen: oppervlakkigheid, versnippering en impulsiviteit nemen het over. Zijn werk zet aan tot bewustzijn over aandachtverlies, en vormt de cruciale eerste stap richting diepgaandere, structurele kritiek.
Howard Lutnik overleefde 9/11 door zijn zoon naar school te brengen. Zijn bedrijf verloor 658 mensen, maar herrees met nieuwe winsten. Nu is hij Trumps “tarief-tovenaar”, waarbij hij onzekerheid gebruikt om zichzelf te verrijken terwijl anderen de prijs betalen.
Domheid is geen gebrek aan intelligentie, maar een gevaarlijke kracht die kritisch denken ondermijnt. Van Salem tot sociale media: groepsdenken en algoritmes versterken collectieve blindheid. Verzet begint bij intellectuele moed en het weigeren van gemakzuchtige antwoorden.
In Izkor: Slaves of Memory toont David Ofek hoe Israëlische herdenkingsrituelen functioneren als ideologisch instrument. Rouw wordt ingezet voor nationale eenheid, terwijl alternatieve stemmen — zoals Palestijns verdriet — systematisch uitgesloten blijven uit het collectieve geheugen.
Sterke verdediging van Frontaal Naakt als onafhankelijk platform sinds 2005, dat scherpe, ongemakkelijke kritiek biedt. Het doorbreekt consensus, ontmaskert hypocrisie en verdedigt persvrijheid in tijden van zelfcensuur en politieke verschuiving, essentieel voor een gezond democratisch debat.
David Pakman onthult in The Echo Machine hoe desinformatie, echo‑kamers en algoritmes extremistische polarisatie versterken. Hij analyseert systemische ontwrichting van feiten en biedt met concrete voorbeelden—van mediatraining tot onderwijs—handvatten om verdeeldheid te doorbreken en democratie te versterken.