De recente top tussen Donald Trump en Vladimir Poetin in Alaska was een diplomatiek toneelstuk zonder inhoud. Terwijl F‑22’s en B‑2 bommenwerpers de lucht sierden en beide leiders elkaar de hand schudden op Amerikaanse bodem, werd snel duidelijk dat Poetin de regie stevig in handen had. Na uren praten was er geen enkel tastbaar resultaat: geen akkoord over Oekraïne, geen wapenstilstand, niets. En toch stond Trump voor de camera’s te glimmen, pratend over “veel vooruitgang”, alsof een glimlach en een schouderklop van Poetin gelijkstaan aan geopolitieke winst. Het was een vertoning die meer leek op een meester met zijn leerling dan op twee gelijkwaardige grootmachten.
Trump verleent Poetin legitimiteit door hem met applaus te ontvangen op de rode loper. Ook gunt hij een man die in grote delen van de wereld wordt gezien als oorlogsmisdadiger de ongekende eer om bij de persconferentie na de ontmoeting als eerste het woord te voeren op Amerikaans grondgebied.
Donald Trump is misschien wel de meest doorzichtige pion in de huidige geopolitiek. Een man die opbloeit bij het minste vleierige woord van een autocraat, en die Poetins uitspraken vervolgens rondbazuint alsof hij een trouwe echo is. Wat de wereld ziet, is geen staatsman, maar een clown die gevaarlijk dicht bij de knoppen van de macht staat.
Trump is zijn hele leven lang beschermd geweest door fortuin en privileges. Zijn mislukkingen verdwenen achter faillissementsconstructies, belastingtrucs of de steun van zijn vader. Waar anderen moesten leren, bijsturen en strijden, wist hij telkens te ontsnappen. Het resultaat: een kinderlijk wereldbeeld waarin vleierij zwaarder weegt dan feiten, en een Russische dictator geloofwaardiger klinkt dan zijn eigen inlichtingendiensten.
Toen Poetin hem complimenteerde met de Amerikaanse economie – ironisch genoeg terwijl Trumps tariefbeleid hele sectoren richting de afgrond duwde – nam Trump dat trots over, alsof het een keurmerk van succes was. Terwijl markten hapten naar adem en handelspartners hun rug toekeerden, bleef hij verkondigen dat “het goed ging”. Want als Poetin het zei, moest het wel kloppen. De goedgelovigheid is bijna gênant om te zien.
Nog kwalijker is hoe Trump Poetins leugens over verkiezingen verspreidt. Volgens Poetin waren de Amerikaanse verkiezingen van 2020 ‘vervalst’ door stemmen per post – een systeem dat wereldwijd al decennia betrouwbaar functioneert. Dit zegt een man die zelf al jaren aan de macht blijft door schijnverkiezingen te organiseren. Toch slikt Trump het alsof het zoete koek is, en erger nog: hij gebruikt het om zijn eigen democratische instellingen verder te ondergraven.
Voor Europa is dit geen ver-van-ons-bedverhaal. Als de president van de Verenigde Staten – historisch gezien de hoeksteen van NAVO en EU – zich gedraagt als een manipuleerbare pion van het Kremlin, dan staat onze veiligheid op het spel. Zijn houding tegenover Oekraïne spreekt boekdelen: hij wijst Zelensky aan als het probleem, terwijl hij Poetin de hand schudt. Dat is geen bemiddeling, dat is overgave.
Trump is geen strateeg en geen sterke leider. Hij is een man die zich laat sturen door vleierij. Precies dat maakt hem zo gevaarlijk. Een president die alles gelooft wat een dictator hem influistert, is niet alleen een vernedering voor de Verenigde Staten, maar ook een risico voor de rest van de wereld.
