Bloggend over vrijheid sinds 2000.
Bloggend over vrijheid sinds 2000.
Het Verenigd Koninkrijk weert Hasan Piker en Cenk Uygur en noemt dat algemeen belang. Maar wie kritiek op macht als veiligheidsrisico behandelt, maakt vrijheid afhankelijk van gehoorzaamheid.
Omer Bartov waarschuwt dat herinnering aan de Holocaust haar morele kracht verliest wanneer zij wordt ingezet om geweld tegen Palestijnen te rechtvaardigen. Herdenken is pas betekenisvol wanneer het ook de levenden beschermt.
China zegt Palestijnse rechten te steunen, maar Chinese bedrijven, arbeid en investeringen raken verweven met Israëls illegale kolonies. Solidariteit vraagt dat ook Beijing wordt beoordeeld op daden, niet op verklaringen.
Amerika’s machtsverlies rond Iran laat zien hoe oorlog, olie en geopolitiek gewone mensen raken. De Straat van Hormuz wordt een breekpunt tussen oude hegemonie, nieuwe dreiging en noodzakelijke solidariteit.
J.M. Coetzee weigert het Jerusalem Writers’ Festival vanwege Gaza. Zijn afzegging laat zien hoe cultuur kan meewerken aan normalisering van geweld, juist wanneer zij zich neutraal noemt.
Trumpisme gebruikt onderwijsafbraak, oorlog en angst om mensen minder kritisch te maken, terwijl macht, winst en autoritaire politiek profiteren van georganiseerde onwetendheid.
Israël probeert steun in de VS niet alleen politiek maar ook digitaal veilig te stellen, via influencers, targeting en propaganda. Dat laat zien hoe oorlog, platformmacht en publieke opinie steeds nauwer met elkaar vervlochten raken.
Een burgerinitiatief rond Palestina legt de kloof bloot tussen Amsterdamse mensenrechtenretoriek en bestuurlijke lafheid. Het referendum draait niet alleen om solidariteit met Palestina, maar ook om de vraag hoeveel lokale democratie waard is wanneer bewoners echte politieke consequenties eisen.
Abby Martin zag in 2016 niet alleen openlijk racisme op straat, maar ook hoe Amerikaanse rugdekking die ontmenselijking mee normaliseerde binnen een systeem van bezetting, apartheid en koloniale macht.
Oorlog tegen Iran wordt gepresenteerd als veiligheidspolitiek, maar past in een bekend patroon: leiders die onder druk staan gebruiken escalatie om macht te behouden. Ondertussen dreigen Palestijnen opnieuw de hoogste prijs te betalen.
