In 2025 is de zaak-Epstein allesbehalve afgesloten. Terwijl Ghislaine Maxwell haar straf uitzit in een relatief comfortabele Amerikaanse gevangenis – een instelling die in de pers al snel het stempel ‘luxegevangenis’ kreeg – blijft een opvallend figuur buiten schot: Prins Andrew. Ondanks zijn centrale rol in het netwerk rond Epstein, en de juridische schikking die hij trof met Virginia Giuffre, is hij tot op de dag van vandaag niet strafrechtelijk vervolgd. Wel werd hij door het Britse hof ontdaan van zijn koninklijke titels en verloor hij zijn officiële residentie, wat een symbolische afrekening lijkt – zonder juridische consequenties.
Deze stilte is veelzeggend. Het legt bloot hoe machtige individuen vaak worden afgeschermd van gerechtelijke gevolgen, hoe media-aandacht langzaam wegebt, en hoe de rechtsstaat verschillende maten hanteert. Deze actuele scheefgroei vormt de aanleiding voor een hernieuwde blik op het diepgewortelde netwerk van macht, misbruik en straffeloosheid dat in de kern van de Epstein-Maxwell-saga ligt.
In de afgelopen decennia is het netwerk rond Jeffrey Epstein uitgegroeid tot een van de meest gestoorde combinaties van seksueel misbruik, financieel machtsmisbruik en vermeende spionage-intrige. Minder bekend maar minstens even belangrijk is de rol van de Maxwell-familie — media-tycoon Robert Maxwell en zijn kinderen — en de manier waarop hun rijkdom, invloed en connecties overlappen met staatsinlichtingen, high tech, en mediacontrole. Dit essay verkent hoe dit alles zich tot elkaar verhoudt, en wat dit betekent voor onze democratische structuren.
De opkomst van Robert Maxwell: van vluchteling tot machtige uitgever
Robert Maxwell werd geboren in 1923 in Tsjecho-Slowakije, overleefde de Holocaust en sloeg daarna in Groot-Brittannië aan het werk in media en uitgeverijen. Hij bouwde een imperium op – van tabloidkranten tot wetenschappelijke uitgeverijen – en verwierf via zijn media-macht ook politieke invloed. Tegelijkertijd bestaan er sterke aanwijzingen dat hij banden onderhield met inlichtingendiensten: zowel het Britse MI6, de Sovjet KGB, als de Israëlische Mossad worden genoemd. Zo veronderstelt men dat Maxwell alternatieve kanalen creëerde om invloed uit te oefenen — niet uitsluitend via kranten en geld, maar ook via clandestiene operaties.
De overgang naar een nieuw speelveld: Ghislaine Maxwell en Jeffrey Epstein
Na de dood van Robert Maxwell in 1991 – op merkwaardige wijze op zee – trad zijn dochter Ghislaine Maxwell naar voren in de internationale high society. In New York raakte zij bevriend met Jeffrey Epstein, en hun gecombineerde netwerken bereikten de top van politiek, media en financieel kapitaal. Met Ghislaine in de rol van gevolmachtigde veranderde Epstein’s operatiestijl: minder open vastgoed, meer geheimzinnigheid, meer internationale bewegingsvrijheid en de schaduwkant van uitbuiting.
Macht, spionage en stilzwijgen
Wat deze zaak des te beangstigender maakt, is de manier waarop macht, spionage en misbruik een hybride vorm aannemen. Epstein beweerde meermaals dat hij werkte voor zowel de CIA als de Mossad — een uitspraak die lang werd afgedaan als opschepperij, maar waarvan elementen inmiddels zijn bevestigd door voormalig Israëlisch inlichtingenpersoneel. Namen als Ari Ben-Menashe suggereren dat Epstein al in de jaren ’80 werd ingezet als onderdeel van Israëlische operaties, vermoedelijk via Robert Maxwell. Ook is bekend dat Epstein meerdere ontmoetingen had met William Burns, de latere CIA-directeur onder president Biden.
Het feit dat deze connecties nauwelijks onderzocht zijn door grote Amerikaanse media, roept vragen op over de rol van de pers in het beschermen van politieke en economische elites. De Israëlische link wordt steevast gemarginaliseerd of afgedaan als antisemitisch frame, terwijl er duidelijke aanwijzingen zijn voor betrokkenheid van Mossad. Tegelijkertijd duiken bekende figuren op in dit netwerk – van oud-premiers en miljardairs tot academici en topadvocaten – wat de grens tussen misdaad en macht verder doet vervagen.
De combinatie van elite-netwerken, geheime diensten en onzichtbare macht maakt dat het niet alleen gaat om individuele misdrijven, maar om een structurele bedreiging voor transparantie en gerechtigheid. Inlichtingendiensten worden hier niet ingezet voor nationale veiligheid, maar als instrumenten voor chantage, geopolitieke beïnvloeding en bescherming van elitaire belangen. Deze verwevenheid maakt iedere poging tot verantwoording nagenoeg onmogelijk zolang het systeem in stand blijft.
Financiele netwerken en de logica van immuniteit
Kapitaal, zoals het van Maxwell of Epstein, volgt zelden puur marktwetten: het volgt machtsrelaties. Robert Maxwell plunderde bijvoorbeeld pensioengelden om zijn imperium te redden. Epstein daarentegen kreeg toegang tot één van de rijkste ondernemers (Les Wexner) en beheerde miljarden zonder ooit helder verantwoording af te leggen. Dit roept de vraag op: wat was de ruil? Transparantie ontbreekt, immuniteit daarentegen lijkt verzekerd. Het resultaat: een systeem waarin kapitaal, macht en immuniteit samenvloeien ten koste van de gewone burger.
Media, narratiefcontrole en elite-protectie
De media-macht van Maxwell was geen bijverschijnsel; het was een kerncomponent van zijn machtspositie. Met eigendom over invloedrijke tabloids, wetenschappelijke uitgeverijen en zelfs Israëlische en Amerikaanse kranten, kon hij narratieven sturen, publieke opinie vormen en politieke druk uitoefenen. Zijn banden met zowel Labour als wereldleiders als George H.W. Bush en Mikhail Gorbatsjov maakten hem tot een spil in het beïnvloeden van berichtgeving op hoog niveau.
Een sprekend voorbeeld is zijn rol in de ontmaskering van Mordechai Vanunu, de klokkenluider die Israëls kernwapenprogramma openbaar maakte. Vanunu werd gelokt, ontvoerd en overgeleverd aan Israël – en er zijn sterke aanwijzingen dat Maxwell’s kranten en netwerken hierin een faciliterende rol speelden, onder meer door informatie over Vanunu’s verblijfplaats te verspreiden. Het illustreert hoe persvrijheid ondergeschikt werd gemaakt aan staatsbelangen.
In de context van Epstein zien we hoe moderne media — zeker de grote Amerikaanse netwerken — structureel tekortschieten in het doorlichten van de connecties tussen Epstein, de Mossad, CIA en elites als Bill Gates, Ehud Barak of Prins Andrew. Onderzoeksjournalisten zoals Julie K. Brown zijn uitzonderingen. Onafhankelijke platforms als MintPress News, The Grayzone en Electronic Intifada tonen wél bereidheid om de ongemakkelijke verbanden bloot te leggen, vaak met aanzienlijk minder middelen.
Wat dit blootlegt, is dat de controle over publieke kennis deels in handen is van dezelfde netwerken die onderzocht zouden moeten worden. Narratiefcontrole wordt zo een vorm van machtsbehoud. Media werken, bewust of door economische afhankelijkheid, vaak mee aan het verdonkeremanen van informatie die elites in gevaar kan brengen. Het gevolg is een mediaklimaat waarin schandalen worden gepersonaliseerd (een ‘gevallen miljardair’) maar zelden systemisch geduid worden. De controle over wat wel en niet wordt besproken is dus geen neutraal proces, maar een politieke strijd om betekenis, herinnering en verantwoordelijkheid.
Democratische gevolgen: wie controleert de macht?
Als macht zich in deze hybride vorm structureert — kapitaal + media + inlichting + elite ‐ gaat die macht effectief buiten democratische controle opereren. Wanneer sleutelfiguren chantabel zijn, wanneer spionage-operaties samenvallen met uitbuiting en wanneer onderzoeksjournalistiek wordt getemperd door machtige belangen, dan verliest de samenleving. De zaak Epstein-Maxwell is daarmee meer dan een schandaal: het is een symptoom van een systeem waarin de infrastructuur van de macht – corruptie, immuniteit, geheimhouding – de norm wordt. Voor wie gelooft in sociale rechtvaardigheid en democratische controle is dat onacceptabel.
Niemand staat boven de wet
De saga rond Epstein, Maxwell en hun netwerken toont dat de grenzen tussen staatsmacht, kapitaal en media steeds vager worden. Hier is geen sprake van een geïsoleerde groep misdadigers enkel; hier is sprake van een verweven machtsmachine. Dat zo’n machine onzichtbaar blijft voor de meeste mensen, is geen toeval. De waarheid is: zolang deze netwerken buiten de wet opereren – of erboven staan – ligt niet alleen gerechtigheid, maar ook democratie zelf onder druk. Voor progressieve, antikapitalistische en anti -fascistische krachten betekent dit: kritisch blijven, verbindingen blootleggen, en eisen dat niemand boven de wet staat – hoe invloedrijk ook.
Mary Trump analyseert op Substack hoe het netwerk van Jeffrey Epstein en de familie Ghislaine Maxwell systemisch verbonden is met machtsstructuren die zowel mediacontrole als staatsveiligheidsoperaties omvatten. Ze betoogt dat deze verwevenheid het moeilijk maakt om echte verantwoording af te leggen, en dat elites door middel van stilte en immuniteit de kern van het systeem blijven beschermen.
Jeffrey Epstein, the Epstein Files, and Donald by Mary L Trump
None of this is going away Lees op Substack
Vond je dit een interessant artikel?
