Bloggend over vrijheid sinds 2000.
Bloggend over vrijheid sinds 2000.
Massale protesten in Iran tonen een collectieve strijd tegen autoritair geweld. Geen nostalgie naar monarchie, geen externe redders, maar zelforganisatie, waardigheid en autonomie. Wat nodig is, is solidariteit zonder toe-eigening.
In Bolivia verzetten arbeiders zich massaal tegen Decreet 5503, dat brandstofsubsidies schrapt en kapitaal bevoordeelt. De staking verbindt sociale strijd met een langere geschiedenis van neoliberale restauratie, buitenlandse druk en arbeidersverzet.
Een essay over Turkse communisten in Nederland, hun geschiedenis van arbeid en ballingschap, hun zichtbare inzet in hedendaagse strijd en de vraag hoe solidariteit levend blijft zonder te verstarren in vorm of vertegenwoordiging.
Mondelinge getuigenissen over mei ’68 laten zien hoe een massale opstand levens blijvend veranderde, ver voorbij Parijs. Geen mythe, maar ervaringen van arbeiders, studenten en activisten in een moment van collectieve ontregeling.
Een gewelddadige aanval op studenten in Athene laat zien hoe autoritaire logica niet alleen van bovenaf komt, maar ook binnen links wortel schiet. Over ruimte, herinnering en de noodzaak om politieke cultuur zelf te verdedigen.
De klimaatcrisis is geen technisch falen maar een machtsprobleem. Fossiele belangen houden zich overeind met geruststellende verhalen, schuldverschuiving en het verdacht maken van verzet, terwijl schade structureel wordt doorgeschoven naar anderen.
Wederzijdse hulp laat zien hoe mensen samen sterker staan dan een systeem dat op concurrentie drijft. Van Kropotkins inzichten tot hedendaagse solidariteitspraktijken: samenwerking vormt een levende tegenkracht in tijden van neoliberale afbraak.
Van Ravesteyns boek laat zien hoe het Nederlandse communisme werd opgebouwd, verscheurd en opnieuw geïnterpreteerd. Het is een geladen, persoonlijke bron die jonge activisten vandaag inzicht geeft in macht, conflict, strategie en de kwetsbare geboorte van een radicale beweging.
Wereldwijd wordt vreedzaam protest steeds vaker geframed als gevaar. Staten zetten repressie, surveillance en criminalisering in tegen sociale bewegingen, van Europa tot Afrika en Azië. De protestruimte krimpt, maar internationale solidariteit groeit als noodzakelijk tegenwicht.
Queer kunstenaars Frieda Belinfante en Willem Arondéus kozen tijdens de bezetting voor actief verzet. Hun kunst, identiteit en moed tonen hoe mensen die zelf onderdrukking kennen vaak als eersten opstaan tegen fascisme en uitsluiting.
