Te midden van Manhattan’s glinsterende skyline en de rookpluimen na 9/11 begint het verhaal van Howard Lutnik. Ooit het gezicht van collectieve rouw, nu de strateeg achter Donald Trumps roekeloze handelsbeleid. Zijn leven is een les in hoe rouw kan worden omgesmeed tot een nietsontziende filosofie: chaos is geen einde, maar een kans.
In de dagen voor 11 september 2001 belichaamde Lutnik de snelheid en honger van Wall Street. Als CEO van Cantor Fitzgerald – marktleider in staatsobligaties – was hij de onbetwiste topdog. Op de ochtend van de aanslagen bleef hij weg van kantoor om zijn zoon naar school te brengen. Dat redde zijn leven, maar 658 collega’s, onder wie zijn broer, kwamen om. Lutnik had bewust gekozen voor een “familiebedrijf”, wat de klap des te pijnlijker maakte.
Zijn belofte aan de nabestaanden – een kwart van alle toekomstige winst – was zowel menselijk als strategisch. Door de vlucht naar veilige staatsobligaties na 9/11 herrees Cantor Fitzgerald. In totaal stroomde 180 miljoen dollar naar de families. Lutnik had ontdekt dat markten niet draaien op rust, maar op beweging; dat angst en onzekerheid net zo verhandelbaar zijn als olie of goud.
Fast forward naar 2025: Lutnik zit opnieuw in het centrum van de macht, dit keer als Trumps minister van Handel. Samen bedenken ze een gok: via torenhoge tarieven buitenlandse goederen peperduur maken en zo de staatskas vullen. Voor Lutnik geen economische noodgreep, maar een variant op een bekend spel – destabiliseer, wacht op de paniek en oogst de winst.
Maar waar in 2001 de rest van de wereld Amerika nog zag als stabiele leider in crisistijd, is dat nu anders. Buitenlandse partners reageren niet met vertrouwen maar met woede. Europese commissarissen waarschuwen vergeefs, handelspartners zoeken uitwegen. Binnenlands stapelen de effecten zich op: wachttijden van twee jaar voor cruciale defensie-onderdelen, stilgevallen contracten, fabrieken die sluiten.
In de Senaat ontaardt Lutniks verantwoording in een pijnlijk spektakel. Hij ontwijkt vragen, verdraait cijfers en schuift problemen af. NOAA-weerstations, essentieel voor rampenbestrijding, blijven verouderd omdat hij elke uitgave boven de $100.000 persoonlijk wil goedkeuren. De stilstand is tastbaar.
Het beeld is groter dan één man. Lutnik belichaamt de transformatie van de Amerikaanse macht: van een wereldrijk dat zijn invloed bouwde op voorspelbaarheid en internationale afspraken, naar een gokhal waarin chaos wordt gemanaged voor de winst van enkelen. 9/11 werd ooit aangegrepen om het imperium te versterken; vandaag wordt elke crisis een kans om de laatste waarde eruit te persen, ongeacht de schade voor burgers.
Dit is het tragische script van het late empire: bestuurlijke blindheid vermomd als bravoure, patriottische retoriek als dekmantel voor winstbejag, en leiders die handelen alsof het land een fonds is dat je leeg kunt trekken voor de laatste jackpot. Howard Lutnik is er slechts één speler in. Maar het spel zelf – dat zal doorgaan, tot er niets meer over is om op te gokken.
De Schaduw van Netwerken: Lutnik en de Epstein-kwestie
Alsof de politieke spanningen rond het tariefbeleid nog niet voldoende waren, is er opnieuw controverse ontstaan rond Howard Lutniks eerdere contacten met Jeffrey Epstein. Lutnik heeft publiekelijk verklaard dat hij “over een periode van veertien jaar nauwelijks iets met hem te maken had” en dat hij hem vermeed omdat hij hem “walgelijk” vond. Dat is een krachtige uitspraak — moreel duidelijk, bijna afstandelijk.
Maar de beschikbare documentatie in de Trump-Epstein-files laat een complexer beeld zien. Lutnik heeft erkend dat hij het eiland van Epstein heeft bezocht. Er zijn e-mails uit de periode 2009–2018 waarin contact tussen beiden voorkomt. Epstein verscheen bij fondsenwervende evenementen waarbij Lutnik betrokken was. En vastgoedtransacties in zijn omgeving liepen via structuren die eerder in verband werden gebracht met Epstein. Geen van deze feiten vormt op zichzelf bewijs van strafbaar handelen door Lutnik. Maar ze staan wel op gespannen voet met de stelligheid waarmee hij eerder sprak over een vermeende afwezigheid van contact.
Daarbovenop ontstond recent politieke onrust nadat congresleden vragen stelden over mogelijke lacunes in vrijgegeven DOJ-documenten rond de Epstein-zaak. Sommige politici eisten transparantie over wie verantwoordelijk was voor bepaalde redactionele beslissingen. Tot op heden is er geen officieel vastgesteld bewijs dat documenten doelbewust zijn aangepast om Lutnik te beschermen. Toch voedt het de bredere perceptie van een gesloten systeem waarin macht en informatie nauw verweven zijn.
Wat hier uiteindelijk zwaarder weegt dan de losse incidenten, is het patroon. We zien opnieuw hoe elites opereren binnen overlappende netwerken van geld, vastgoed, politiek en filantropie. Hoe relaties jarenlang informeel kunnen voortbestaan, om vervolgens publiekelijk te worden geminimaliseerd zodra reputaties onder druk komen te staan. Hoe morele afstand soms pas wordt geclaimd wanneer het politiek noodzakelijk wordt.
Lutniks rol in de huidige regering maakt deze vragen relevanter, niet minder. Hij is geen buitenstaander, geen technocraat die toevallig in Washington is beland. Hij is gevormd in de gesloten kringen van Wall Street, waar discretie en loyaliteit vaak belangrijker zijn dan publieke verantwoording. Zijn economische visie — waarin risico en ontwrichting worden omarmd als strategie — weerspiegelt die achtergrond.
De kernvraag is daarom niet enkel of hij contact had met Epstein. De kernvraag is wat het zegt over een politiek systeem waarin steeds opnieuw dezelfde netwerken opduiken in sleutelposities van macht — en waarin transparantie vaak pas volgt na publieke druk.
In dat licht bezien is de discussie rond Lutnik geen roddelverhaal. Het is een symptoom van iets groters: een democratie die worstelt met de invloed van gesloten elites, terwijl zij tegelijk beweren te handelen in naam van het volk.
Vond je dit een interessant artikel?
