Rudolf Rocker (1873–1958) was anarchist, schrijver en organisator die arbeiders wereldwijd inspireerde. Zijn leven toont hoe solidariteit, zelforganisatie en cultuur een krachtig alternatief vormen tegenover staat, nationalisme en ongelijkheid.
Verzet op de Antillen komt voort uit collectieve actie, van Francisco’s stille staking op Bonaire tot Tula’s opstand en culturele rituelen als tambú, waarin solidariteit en wederzijdse bevrijding een levend erfgoed vormen tegen onderdrukking.
Charismatisch advocaat, dichter en activist Pietro Gori verwerkte idealen van vrijheid, solidariteit en gerechtigheid in zijn lezingen, liederen en pleidooien — zijn stem resoneerde onder arbeiders in Europa en Amerika, zelfs tijdens ballingschap.
Arbeiders in Argentinië organiseerden zich tegen politiek geweld en exploitatie, dwars door repressie en dictaturen. De FORA evolueerde van gefragmenteerde coöperaties tot een krachtige federatie die bleef vechten voor zelforganisatie en solidariteit van onderop.
Een felle mars van arbeiders op Union Flacq in 1937 escaleerde tot bloedig geweld waarbij vier doden vielen, waarna naschokken leidden tot wetgevende hervormingen opgesteld onder druk van collectieve actie.
Radicaal-syndicalistische vakbonden tussen 1913–1923 bouwden internationale samenwerking zonder staat, partij of hiërarchie. Hun ideeën vinden navolging vandaag in autonome vakbondswerk, solidariteit van onderop en initiatieven zoals Vrije Bond in Nederland.
Norman Tebbit klom op uit het arbeidersmilieu tot invloedrijk minister onder Thatcher. Hij ondermijnde vakbonden via de Employment Act 1982, speelde een cruciale rol tijdens de mijnwerkersstaking en bleef tot zijn overlijden in 2025 onverzettelijk in zijn conservatieve ideologie.
Senza Tregua’s gewelddadige arbeidersstrijd (1973-1976) toont hoe directe actie, zelforganisatie en arbeidersmacht cruciaal zijn tijdens crises. Deze lessen blijven relevant, zoals blijkt uit hedendaagse bewegingen als The General Strike in de VS, die vergelijkbare doelen nastreven.
Een revolutionaire droom veranderde in onderdrukking toen macht en centralisme idealen vervingen. Aan de hand van Alexander Berkman en de crisis binnen de FNV wordt duidelijk hoe bevrijding mislukt als mensen geen zeggenschap meer hebben over hun eigen leven.
Pierre Ramus analyseert hoe het kapitalisme crises overleeft door de arbeidersklasse uit te buiten. Hervormingen lossen niets op; alleen georganiseerde actie kan verandering brengen. Directe strijd en solidariteit zijn essentieel om een rechtvaardige samenleving op te bouwen en de structurele ongelijkheid te doorbreken.