Van Thomas Mann tot hedendaags Rusland laat dit essay zien hoe de closet werkt als machtsstructuur: soms beleefd, soms bruut. Over zichtbaarheid, discipline en solidariteit in een wereld waar vrijheid zelden onvoorwaardelijk is.
Op het Jonas Daniël Meijerplein, bij het beeld van de Dokwerker, staan nog altijd bloemen. Soms vers, soms verdord. Ze liggen er niet omdat iemand dat heeft bevolen, maar omdat mensen niet vergeten. Omdat ze weten wat er gebeurt als geweld zich vermomt als orde, en stilte als fatsoen. Ook hier kennen we dit patroon […]
