Israël vernietigt in Gaza niet alleen levens en huizen, maar ook geschiedenis en cultuur. Chris Hedges legt bloot hoe hongersnood, bombardementen en culturele vernietiging een poging vormen om een volk én zijn geheugen uit te wissen.
Israël vermoordt journalist Anas al-Sharif in Gaza, zet hem weg als terrorist en verdiept de humanitaire crisis, terwijl westerse regeringen en grote commerciële media zwijgen.
Sir Trevor Chinn beïnvloedt al decennia de Britse politiek met stille lobbykracht, donaties en netwerken, waardoor zowel Labour als de Conservatieven binnen zijn invloedssfeer vallen, terwijl kritische media en onafhankelijke stemmen steeds verder worden gemarginaliseerd.
Zohran Mamdani brengt een politieke revolte teweeg: als uitgesproken moslim en pro‑Palestina kandidaat kraakt hij het Israëlnarratief binnen Amerikaanse politiek en onthult hij een nieuwe breuklijn tussen establishmentconformiteit en opkomende solidariteit.
Lowkey combineert activisme en kunst tot een principieel, cultureel verankerd verzet. Vanuit zijn persoonlijke ervaringen – zoals Grenfell – treedt hij op tegen koloniale structuren en neoliberale macht in muziek, educatie en grassroots-bewegingen.
Technologische dominantie, geopolitiek en asymmetrische oorlogvoering vormen de kern. Israël gebruikt AI, surveillance en nucleaire doctrine om regionale macht te consolideren. Iran’s steun voor Palestijnse bevrijdingsbewegingen en de CIA‑geschiedenis versterken dit conflict.
In Izkor: Slaves of Memory toont David Ofek hoe Israëlische herdenkingsrituelen functioneren als ideologisch instrument. Rouw wordt ingezet voor nationale eenheid, terwijl alternatieve stemmen — zoals Palestijns verdriet — systematisch uitgesloten blijven uit het collectieve geheugen.
De wortels van het Israëlische leger liggen in koloniale terreur, etnische zuivering en paramilitaire groeperingen zoals Irgun en Lehi. Deze geschiedenis werpt een ander licht op het morele imago van de IDF en westerse medeplichtigheid, inclusief die van Nederland.
Nederland faciliteert actief de Israëlische belegering van Gaza via wapenexport en politieke steun, ondanks juridische waarschuwingen en maatschappelijke protesten. Deze medeplichtigheid aan oorlogsmisdaden ondermijnt het internationaal recht en roept fundamentele vragen op over onze morele en politieke integriteit.
Gaza is het morele nulpunt van onze tijd. De Westerse stilte bij etnisch geweld en vernietiging toont een failliet aan van universele waarden. ‘Nooit meer’ is uitgehold. Wat resteert, is een groeiende wereldwijde tegenstem die weigert te zwijgen.