Karin Amatmoekrim bekritiseert de Nederlandse media voor hun eenzijdige verslaggeving over de Maccabi-rellen en wijst op de blindheid voor racistische provocaties van Israëlische supporters in Amsterdam. Ze benadrukt het gevaar van het framen van Israël-kritiek als antisemitisme.
De Belgische PVDA, met parlementariërs als Nabil Boukili, durft scherpe kritiek op Israël te uiten over het geweld tegen Palestijnen. In tegenstelling tot voorzichtige Nederlandse politici, spreekt de PVDA openlijk van kolonialisme en mensenrechtenschendingen, en vraagt verantwoording van Israël.
De escalatie in Gaza legt bloot hoe Israël met controle en bezetting de Palestijnse autonomie ondermijnt. Onder Netanyahu’s beleid is deze strategie verankerd geraakt, waardoor een duurzame vrede steeds verder uit zicht raakt en het conflict alleen maar escaleert.
Westerse media dragen bij aan de ontmenselijking van Palestijnen en faciliteren Israëlische agressie door selectieve verslaggeving en stilzwijgen. Deze eenzijdige berichtgeving legitimeert het geweld en negeert Palestijns lijden, wat leidt tot een verontrustende medeplichtigheid aan mensenrechtenschendingen in Gaza.
Op de Westelijke Jordaanoever worden Palestijnse boeren geconfronteerd met toenemend geweld door Israëlische kolonisten. Dit geweld, variërend van fysieke aanvallen tot vernieling van oogsten, wordt vaak gedoogd of gesteund door Israëlische autoriteiten. Internationale aandacht en actie zijn dringend nodig.
De Adviesraad Internationale Vraagstukken roept Nederland op om Israël kritischer te benaderen en de Palestijnse staat te erkennen. Aanbevelingen zijn onder meer het opschorten van militaire leveringen en een diplomatiek initiatief voor de tweestatenoplossing.
Naomi Klein bekritiseert hoe Israël na 7 oktober Joods trauma inzet om geweld tegen Palestijnen te rechtvaardigen. Ze legt de nadruk op de koloniale en bezettingsgeschiedenis die aan de basis ligt van het aanhoudende conflict en de onderdrukking.
Israëlische kolonisten roepen op tot terugkeer naar Gaza, wat politiek en sociaal polariseert. Onder leiding van radicale politici groeit de steun voor nederzettingen, ondanks internationale oppositie en de mogelijke gevolgen voor vrede en veiligheid in de regio.
Liberalisme lijkt progressief, maar werkt vaak mee aan het behoud van kapitalistische en imperialistische structuren. Door oproepen tot rust en orde maskeert het onderdrukking. Ware solidariteit vereist disruptieve actie voor gerechtigheid, zoals in de Palestijnse strijd.
President Biden herhaalde zijn onvoorwaardelijke steun aan Israël tijdens een telefoongesprek met Netanyahu, zonder aandacht voor een wapenstilstand. Dit benadrukt de VS-strategie van militaire steun, ondanks internationale oproepen tot vrede en een groeiende humanitaire crisis in Gaza.