Bloggend over vrijheid sinds 2000.
Bloggend over vrijheid sinds 2000.
Op het Jonas Daniël Meijerplein, bij het beeld van de Dokwerker, staan nog altijd bloemen. Soms vers, soms verdord. Ze liggen er niet omdat iemand dat heeft bevolen, maar omdat mensen niet vergeten. Omdat ze weten wat er gebeurt als geweld zich vermomt als orde, en stilte als fatsoen. Ook hier kennen we dit patroon […]
Michel Foucault laat zien hoe macht werkt via zorg, normalisering en zelfdiscipline. Van surveillance tot coming-out en gezondheidsbeleid: geschiedenis wordt een gereedschap om hedendaagse vormen van controle én verzet te begrijpen.
Queer kunstenaars Frieda Belinfante en Willem Arondéus kozen tijdens de bezetting voor actief verzet. Hun kunst, identiteit en moed tonen hoe mensen die zelf onderdrukking kennen vaak als eersten opstaan tegen fascisme en uitsluiting.
Carlota Lucumí leidde in 1843 een opstand tegen slavernij op Cuba. Haar strijd vindt echo’s in hedendaags verzet tegen onrecht, van het Caribisch gebied tot progressieve doorbraken zoals recent in New York.
C.L.R. James belicht de wereldwijde strijd van zwarte gemeenschappen tegen kolonialisme, racisme en kapitalisme. Zijn revolutionaire visie toont hoe onderdrukte volkeren telkens opnieuw geschiedenis schreven door verzet en zelforganisatie.
In tijden van onderdrukking blijft kunst het geheugen van verzet. Vanuit de Turkse republiek tot vandaag toont cultuur hoe de strijd tussen vrijheid, geloof en macht nooit ophoudt — maar telkens opnieuw vorm krijgt in de stem van de mens.
Amsterdam voelt de landelijke politiek in haar straten. Terwijl bewoners strijden voor betaalbaar wonen, vrijheid en leefbaarheid, schuift Den Haag de macht verder van de burger weg. De stad vecht om haar ruimte – en haar stem.
Een indringende reflectie op de stilte in Gaza na de verwoesting. Over ongelijkheid in rouw, koloniale logica en de vraag wat gerechtigheid betekent wanneer vrede slechts een pauze in het geweld lijkt.
Edith Stein verenigde geloof, filosofie en verzet. Als Joodse denker en karmelietes verbond ze empathie met vrijheid en solidariteit, en werd zo een symbool van menselijkheid tegenover fascisme, patriarchaat en moreel zwijgen.
De Ierse solidariteit met Palestina vindt haar wortels in gedeelde ervaringen van kolonisatie, onderdrukking en strijd om vrijheid, met Ierland als voorbeeld dat zelfs machtige imperia uiteindelijk niet onoverwinnelijk zijn.
