Nederlandse bedrijven leunen op goedkope en flexibele arbeidsmigranten, terwijl werk, huisvesting en uitzendconstructies hun afhankelijkheid vergroten. Achter het migratiedebat ligt daarom een fundamentelere vraag: wie verdient aan kwetsbare arbeid en wie betaalt de rekening?
Arbeidsmigranten in Nederland worden structureel uitgebuit door uitzendbureaus en bedrijven die winst boven menselijkheid plaatsen. Gemeenten en racisme worden als excuus gebruikt, terwijl de echte oplossing ligt in solidariteit, eerlijke huisvesting en het doorbreken van verdeeldheid op de werkvloer.
De VVD wil arbeidsmigratie beperken en meer inzetten op automatisering, terwijl de aanbevelingen van de Commissie Roemer pleiten voor bescherming en integratie van migranten. De Tweede Kamer staat voor een keuze tussen deze uiteenlopende benaderingen.
