Trump kan media aanvallen, partijgenoten disciplineren en slecht nieuws tot verraad verklaren. Maar oorlog, lege wapenvoorraden, bewijs en verkiezingen stellen grenzen. Intussen groeit voor Republikeinen een ongemakkelijke vraag: hoeveel politieke schade mag loyaliteit kosten?
De Republikeinse Partij werd niet simpelweg door Trump gekaapt, maar jarenlang voorbereid op zijn autoritaire stijl. De Iran-stemming laat zien hoe partijdiscipline, leiderverering en angst voor de achterban democratische controle uithollen.
Kai Trump laat zien hoe de Trump-dynastie publieke macht behandelt als familiebezit: het Witte Huis wordt content, belastinggeld wordt merkwaarde en arbeiders verdwijnen tot decor.
Er zijn politieke momenten die eruitzien als entertainment, maar eigenlijk iets veel ernstigers laten zien. Een president op een gazon. Een vechtkooi. Vliegtuigen boven het Witte Huis. Een publiek dat juicht. Camera’s die precies mogen filmen wat de organisatoren willen laten zien. En ergens daar middenin: Donald Trump, niet als bestuurder van een land, maar […]
Bad Bunny maakt Puerto Rico wereldwijd hoorbaar als taal, herinnering en verzet. Zijn muziek toont hoe cultuur, migratiepolitiek en koloniale macht botsen op het podium van het Amerikaanse imperium.
Trumpisme verandert democratie in vijanddenken: critici, migranten, academici en anti-fascisten worden verdacht gemaakt, terwijl autoritaire macht zich voordoet als bescherming van het volk.
Amerikaanse chaos blijft niet binnen de VS. Via oorlogen, markten, techplatformen, cultuurstrijd en politieke dwang wordt het verval van een imperium wereldwijd voelbaar, terwijl gewone mensen overal de rekening betalen.
Nieuw christelijk rechts gebruikt traditie niet als geloofspraktijk, maar als decor voor macht, hiërarchie en autoritaire politiek. Achter de religieuze taal schuilt marktlogica met wierook.
Pete Hegseth staat symbool voor een politieke koers waarin militair geweld wordt genormaliseerd en democratische controle verzwakt. Zijn positie laat zien hoe loyaliteit aan macht belangrijker werd dan terughoudendheid, recht en internationale solidariteit.
Vijandgedreven politiek polariseert samenleving en politiek. Het kabinet-Schoof gebruikt polariserende retoriek en structureert beleid rond zondebokdenken. Voorbeelden zoals Nora Achahbar’s aftreden en rellen in Amsterdam illustreren de gevaren van deze aanpak voor sociale cohesie en democratische waarden.
