Britse antiterreurwetgeving wordt ingezet tegen Palestinasolidariteit, terwijl wapenbedrijven worden beschermd. De zaak rond Palestine Action laat zien hoe staten protest criminaliseren zodra het werkelijk macht, oorlogseconomie en medeplichtigheid raakt.
Trump probeert van Antifa een internationaal vijandbeeld te maken, niet om veiligheid te vergroten maar om repressie te legitimeren. Zo dreigt antifascisme als politieke stroming gecriminaliseerd te worden, met gevolgen ver voorbij de VS.
Europese socialisten faalden in de jaren ’80 en ’90 om effectief solidariteit te bieden aan de Guatemalteekse opstand. Fragmentatie, gebrekkige communicatie en passiviteit waren belangrijke oorzaken. Lessen hieruit kunnen toekomstige bewegingen versterken.
Heather Cox Richardson laat zien hoe staatsmacht verschuift naar netwerken van privébelang: controle verzwakt, repressie institutionaliseert en stemrecht komt onder druk. Wat begint als incident, groeit uit tot structuur. Solidariteit is het antwoord.
Een kartonnen bord. Zwarte stift. “I oppose genocide, I support Palestine Action.” Meer stond er vaak niet op. Toch klikten er handboeien. Meer dan 2.500 mensen werden opgepakt. Dominees, gepensioneerden, oud-militairen. Alsof een zin, uitgesproken in het openbaar, ineens een bedreiging voor de staat werd. Een tik op de vingers van de macht Drie hoge […]
In Londen komt solidariteit met Rojava samen op straat, terwijl Koerdische autonomie wordt aangevallen en Koerdische gemeenschappen in Europa worden gecriminaliseerd. Wat hier gebeurt, staat niet los van wat daar wordt verwoest.
Massale protesten in Iran tonen een collectieve strijd tegen autoritair geweld. Geen nostalgie naar monarchie, geen externe redders, maar zelforganisatie, waardigheid en autonomie. Wat nodig is, is solidariteit zonder toe-eigening.
Een gewelddadige aanval op studenten in Athene laat zien hoe autoritaire logica niet alleen van bovenaf komt, maar ook binnen links wortel schiet. Over ruimte, herinnering en de noodzaak om politieke cultuur zelf te verdedigen.
Wereldwijd wordt vreedzaam protest steeds vaker geframed als gevaar. Staten zetten repressie, surveillance en criminalisering in tegen sociale bewegingen, van Europa tot Afrika en Azië. De protestruimte krimpt, maar internationale solidariteit groeit als noodzakelijk tegenwicht.
Gastarbeiders in de jaren zestig en zeventig organiseerden wilde stakingen tegen uitbuiting en uitsluiting. Hun verzet legde de hypocrisie van het gastarbeidersbeleid bloot en toont hoe solidariteit van onderop verandering kan afdwingen.
