Private investeerders dringen diep door in zorg, kinderopvang, wonen en onderwijs. Banken voeden deze overnamegolf met goedkoop krediet, terwijl publieke middelen weglekken. Het resultaat: hogere kosten, minder zeggenschap en groeiende kwetsbaarheid van essentiële voorzieningen.
Volkshuisvesting verschoof van collectief ideaal naar marktmechanisme dat ongelijkheid verdiept. Brutalisme werd onterecht de zondebok, terwijl politiek beleid verantwoordelijk is voor het verval. Neoliberale keuzes concentreerden kwetsbare groepen in gemarginaliseerde wijken, met sociale uitsluiting en criminalisering als structureel gevolg.
