De ren-je-rot-samenleving maakt uitputting normaal en noemt dat verantwoordelijkheid. Moormans pleidooi voor samenwerkend Nederland wijst naar een ander politiek verhaal: bestaanszekerheid, publieke zorg en solidariteit boven concurrentie.
Tibetaanse zelfbeschikking vraagt om solidariteit voorbij kampdenken: tegen Chinese staatsmacht, westerse instrumentalisering en kapitalistische extractie tegelijk.
Louise Michel belichaamt een politiek van zorg, opstand en onverzettelijkheid. Haar leven verbindt onderwijs, solidariteit, antikoloniale scherpte en trouw aan mensen van onderop, ook na nederlaag, ballingschap en repressie.
Er is iets fundamenteels verschoven. Oorlog geldt niet langer als het falen van politiek, maar als haar logische voortzetting. Bewapening heet realisme. Escalatie verantwoordelijkheid. Twijfel wordt verdacht. Wie pleit voor de-escalatie of diplomatie belandt al snel in een kamp dat zich moet verantwoorden. Die verschuiving speelt zich niet alleen af in regeringen en parlementen. Ze […]
Protesten op de Dam tonen hoe bezuinigingen het hoger onderwijs uithollen en vrij denken bedreigen. Studenten en docenten verzetten zich tegen een politiek die kennis tot marktproduct maakt en Amsterdam dwingt haar eigen geest van vrijheid te verdedigen.
bell hooks verbindt liefde met verzet tegen dominantie. Haar werk laat zien hoe persoonlijke ervaringen, onderwijs, racisme en machtsstructuren samenkomen, en waarom een liefdesethiek vandaag — in de VS en Nederland — radicaal en noodzakelijk is.
Private investeerders dringen diep door in zorg, kinderopvang, wonen en onderwijs. Banken voeden deze overnamegolf met goedkoop krediet, terwijl publieke middelen weglekken. Het resultaat: hogere kosten, minder zeggenschap en groeiende kwetsbaarheid van essentiële voorzieningen.
Leraren ondermijnen autoritair gezag door kritisch denken te stimuleren. Fascisten vrezen hen omdat onderwijs de macht doorprikt en jongeren leert zelf te denken. Geschiedenis en actualiteit tonen: het klaslokaal blijft een frontlinie in de strijd tegen gehoorzaamheid.
Amsterdam kiest voor solidariteit boven marktlogica door lokaal te investeren in onderwijs, wonen, werk en armoedebestrijding. De stad toont dat sociale rechtvaardigheid en democratie sterker kunnen worden vormgegeven op lokaal niveau.
In Izkor: Slaves of Memory toont David Ofek hoe Israëlische herdenkingsrituelen functioneren als ideologisch instrument. Rouw wordt ingezet voor nationale eenheid, terwijl alternatieve stemmen — zoals Palestijns verdriet — systematisch uitgesloten blijven uit het collectieve geheugen.
