Bloggend over vrijheid sinds 2000.
Bloggend over vrijheid sinds 2000.
Witte verontwaardiging komt vaak pas wanneer racistische taal niet meer netjes verpakt wordt. Maar wie geraakt wordt door “omvolking”, “remigratie” en extreemrechts hoorde de boodschap al jaren.
Het Verenigd Koninkrijk weert Hasan Piker en Cenk Uygur en noemt dat algemeen belang. Maar wie kritiek op macht als veiligheidsrisico behandelt, maakt vrijheid afhankelijk van gehoorzaamheid.
Zwarte vrouwenclubs waren geen keurige zelfverbeteringskringen, maar politieke infrastructuren van zorg, waardigheid en verzet, gebouwd onder racistische terreur en uitsluiting door witte vrouwenorganisaties.
Angela Davis laat zien waarom strijd tegen verkrachting die leunt op politie en gevangenissen politiek blind blijft voor racisme, klassejustitie en de selectieve bescherming van de strafstaat.
Angela Davis laat zien hoe wit feminisme zwarte vrouwen, arbeid en geweld uit het midden van de geschiedenis duwt, en waarom Women, Race & Class nog steeds ingrijpt in hoe we over bevrijding spreken.
Ben Fletcher laat zien dat solidariteit pas kracht krijgt wanneer raciale verdeeldheid actief wordt doorbroken. Zijn strijd op de kades van Philadelphia werpt nog altijd licht op arbeid, macht en collectieve organisatie.
Twintig jaar debat over het Anton de Kom-beeld laat zien dat het niet om smaak gaat, maar om macht, representatie en koloniaal geheugen. Van schimmige procedures tot graffiti: wie mag bepalen hoe een antikoloniale held wordt herinnerd?
Een essay over Turkse communisten in Nederland, hun geschiedenis van arbeid en ballingschap, hun zichtbare inzet in hedendaagse strijd en de vraag hoe solidariteit levend blijft zonder te verstarren in vorm of vertegenwoordiging.
bell hooks verbindt liefde met verzet tegen dominantie. Haar werk laat zien hoe persoonlijke ervaringen, onderwijs, racisme en machtsstructuren samenkomen, en waarom een liefdesethiek vandaag — in de VS en Nederland — radicaal en noodzakelijk is.
Trump beschuldigt Zuid-Afrika van witte genocide, als reactie op hun aanklacht tegen Israël. Zijn retoriek past in een bredere reactionaire beweging die antiracisme framen als bedreiging. In Nederland blijft het opvallend stil, ondanks onze koloniale verbondenheid met Zuid-Afrika.
