Er is iets in Mexico dat onmiddellijk onder de huid kruipt. Een woede die echt is, geboren uit jaren van geweld, angst en gemankeerde beloftes. Maar achter die woede beweegt een schaduw: een netwerk van machtige spelers dat de taal, het ritme en de symboliek van jongeren leent om hun eigen strijd uit te vechten.
Op 15 november 2025 ontstonden in vijftig steden protesten die zich presenteerden als een spontane opstand van Generación Z México. Jong, digitaal, fel. Maar zodra je de laag vernis lostrekt, zie je dat veel van de accounts, slogans en visuals nauwelijks ouder zijn dan een paar weken. Je ziet de hand van marketingbureaus, mediabedrijven en politieke spelers.
Dat maakt de pijn van gewone mensen niet minder waar. Jongeren die structureel gevaar trotseren op weg naar werk of school; families die ’s avonds de deur niet uit durven; gemeenschappen die vastzitten tussen kartels en een staat die traag of afwezig reageert. Die woede heeft wortels. Dat maakt het des te schrijnender wanneer grote belangen zich ermee voeden.
De architecten van de mobilisatie
Wat de analyse van onafhankelijke onderzoekers blootlegt, is geen vrolijk beeld. Grote mediabedrijven, rechtse miljardairs met openstaande belastingconflicten en influencers die hun lifestyle-branding inruilen voor politieke mobilisatie. De vorm is jong. De belangen zijn oud.
Zo zie je een protest dat zich voordoet als horizontaal en grassroots, maar in werkelijkheid stevig gestuurd wordt. Niet door de jongeren die met spandoeken de straat op gaan, maar door mensen die zelden zelf risico lopen en precies weten hoe je een land moet laten kolken.
Wie draagt de rekening?
Voor de regering van Claudia Sheinbaum is dit een dubbele uitdaging. Ze moet het onderscheid blijven zien tussen legitieme woede en georchestreerde destabilisatie. Tegelijk staat haar reactie voortdurend onder het vergrootglas van media die partijdigheid niet schuwen. Reageert ze te defensief, dan verdrinkt echte kritiek in het woord ‘manipulatie’. Reageert ze te mild, dan wint het parallelle machtsspel terrein.
En dan zijn er de mensen in de wijken, dorpen en steden. Zij betalen altijd de rekening. Wanneer protesten gekaapt worden, wordt hun stem misbruikt. Wanneer protesten worden weggezet als nep, wordt hun stem genegeerd.
Wat leert dit ons?
In een wereld waarin sociale media de straat kunnen nadoen – soms tot in de details – moeten we blijven kijken naar de bron van een beweging. Wie financiert het? Wie verspreidt het? Wie heeft er baat bij? Niet om echte woede te wantrouwen, maar om te voorkomen dat die woede verhandeld wordt.
Voor Mexico is dit geen theoretisch gevecht. Het is de vraag of jongeren hun eigen stem behouden of dat zij opnieuw pionnen worden in een strijd die niet de hunne is.
Wereldwijde echo van Gen Z‑protesten
In meerdere landen duikt dezelfde dynamiek op: jonge mensen die uit oprechte frustratie de straat op gaan, terwijl machtige spelers soms meebewegen, sturen of de beeldvorming vormen.
Nepal
In Nepal ontstond in september 2025 een massale jongerenbeweging nadat de overheid 26 socialemediaplatformen blokkeerde. Jongeren organiseerden zich via chatapps en besloten dat zwijgen geen optie meer was. De protesten groeiden zo snel dat parlementsgebouwen in brand gingen en de politieke elite wankelde.
Marokko
In Marokko ontstond rond dezelfde periode de beweging Gen Z 212. Jongeren trokken online en offline samen tegen hardnekkige jeugdwerkloosheid, uitgeholde publieke diensten en een regering die liever in prestigeprojecten investeert dan in basale zorg en onderwijs. De autoriteiten reageerden met een mix van repressie en aanklachten.
Filipijnen
Op de Filipijnen liep het dit jaar anders. Daar geen georkestreerde mediacampagne, maar een echte volkswoede nadat miljarden pesos die bedoeld waren voor hoogwaterbescherming waren gestolen. Terwijl taifuns dorpen wegspoelden, paradeerden dezelfde officials in luxeauto’s en merkkleding. Jongeren verlieten collegezalen, zorgstudenten wezen op een uitgehold gezondheidsstelsel, en boeren eisten eindelijk landhervorming na decennia op grond te hebben gewerkt die niet van hen is. De leus TAMA NA! LAHAT NG SANGKOT MANAGOT! (“Het is genoeg — iedereen die betrokken is moet verantwoordelijk worden gehouden”) klonk niet als PR, maar als noodkreet. Het laat zien dat Gen-Z-protesten wereldwijd opkomen, maar niet overal door dezelfde krachten worden gestuurd: soms is het woede die ontstaat omdat het water letterlijk aan de lippen staat.
Licht in de kieren
Toch blijft hoop bestaan. Echte organisatie groeit nog steeds in buurten, in gemeenschappen, in de kleine plekken waar solidariteit niet op commando wordt geproduceerd maar vanzelf ontstaat. Dáár zit de kracht die niet zo makkelijk te kopiëren valt door oligarchen of marketingteams.
Die kracht verdient bescherming. En vooral: aandacht.
Verdere verdieping
Voor een gedetailleerde ontleding van de rol van rechtse netwerken, mediabedrijven en digitale beïnvloeding achter de recente Mexicaanse jongerenprotesten, zie het onderzoeksartikel van The Grayzone:
thegrayzone.com/mexicos-rebellion-right-wing-plot