Op sociale media zie je het bijna dagelijks. Een zwarte SUV die dwars over een parkeerplaats schiet. Een ruit die versplintert. Mannen met bivakmutsen die iemand uit een auto trekken. Geen naam. Geen gezicht. Alleen drie letters op een vest: ICE.
De Amerikaanse immigratiedienst is de afgelopen maanden zichtbaarder én agressiever geworden. Razzia’s, arrestaties van journalisten, schoten waarbij ook Amerikaanse burgers omkwamen — het beeld kantelt. Wat ooit werd verkocht als ‘handhaving’, oogt steeds vaker als een paramilitaire operatie in burgerwijken.
Tegelijk groeit het verzet. Niet op straat alleen, maar ook online. Een netwerk van activisten probeert de anonimiteit van ICE-agenten te doorbreken. Hun redenering is simpel: wie geweld uitoefent namens de staat, moet herkenbaar zijn.
Anonimiteit als schild
In Washington klinkt inmiddels de oproep om ICE-agenten te verbieden hun gezicht te bedekken tijdens operaties. Het idee daarachter is oud en begrijpelijk: zichtbaarheid remt misbruik. Als je naam en gezicht verbonden zijn aan je daden, handel je anders. Maar terwijl politici debatteren, bouwen anderen al aan een alternatief archief.
De Ierse activist Dominick Skinner, woonachtig in Amsterdam, startte in juni 2025 met ICEList. Aanleiding was een publieke dreiging van de Amerikaanse minister van Binnenlandse Veiligheid dat iedereen die een ICE-agent online identificeert vervolgd kan worden. Skinner maakte een screenshot, zette het online en schreef dat Amerikaanse wetgeving niet automatisch reikt tot Nederland. Zijn inbox stroomde vol.
Wat begon als een reactie op intimidatie groeide uit tot een internationaal vrijwilligersnetwerk. Via open source intelligence, reverse image search en gezichtsherkenningstechnologie brengen honderden mensen agenten in kaart die betrokken zijn bij invallen, schietpartijen en deportaties. Ze vergelijken foto’s met LinkedIn-profielen, controleren badge-nummers, kruisen informatiebronnen. Alleen wat meerdere keren is geverifieerd, verschijnt online.
Het merendeel van de gebruikte informatie is publiek beschikbaar. Dat is precies het punt dat Skinner steeds herhaalt: dit is geen hack. Het is het samenleggen van wat al open en zichtbaar is.
Macht reageert
De tegenreactie liet niet op zich wachten. Conservatieve politici pleitten voor wetgeving die het publiceren van namen van federale agenten strafbaar moet maken. De boodschap is duidelijk: anonimiteit moet beschermd worden, zelfs wanneer die anonimiteit geweld faciliteert.
Intussen werd het ICE-budget voor 2026 met tientallen miljarden verhoogd via de zogeheten One Big Beautiful Bill. Die wet pompte ongekende bedragen in detentiecapaciteit, personeel en deportatieprogramma’s, zonder stevige nieuwe toezichtmechanismen. Trainingstrajecten werden verkort, de minimumleeftijd voor agenten verlaagd en screenings versoepeld. Meer geld. Meer personeel. Minder tijd om te toetsen wie je een wapen en bevoegdheid geeft.
Daarmee kreeg ICE niet alleen retorisch, maar ook praktisch een groen licht. De politieke boodschap was helder: voer het deportatiebeleid maximaal uit. Gebruik de middelen. Lever cijfers. Binnen zo’n klimaat verschuift de norm. Wat gisteren als buitensporig gold, wordt vandaag uitvoeringspraktijk. Dat zijn politieke keuzes. En politieke keuzes hebben gevolgen.
Op 7 januari werd de 37-jarige Renee Nicole Good doodgeschoten door een ICE-agent. Zulke incidenten vergroten de aandacht voor ICEList. Niet omdat mensen sensatie zoeken, maar omdat ze willen weten wie verantwoordelijk is.
Tussen transparantie en risico
Skinner benadrukt dat hij voorzichtig werkt. Profielen waarop kinderen zichtbaar zijn, worden uitgesloten. Namen van mensen die ICE verlaten, worden verwijderd. Medewerkers zonder handhavende functie worden niet gepubliceerd.
Toch is de zorg over doxxing reëel. In de Verenigde Staten is het eenvoudig om via commerciële databanken adressen en telefoonnummers te achterhalen. De stap van publieke verantwoording naar persoonlijke intimidatie is klein.
Hier schuurt het. Transparantie is een democratische kernwaarde. Maar transparantie in een gewapende, gepolariseerde samenleving kan ook escaleren. Dat risico bestaat. De vraag is wie het grootste risico vormt: burgers die namen publiceren, of een staat die steeds vaker gemaskerd optreedt.
ICE is het verhaal
Skinner zegt het zelf nuchter: “ICE is het verhaal. Wij zijn slechts een symptoom.” ICEList bestaat omdat ICE opereert zoals het nu opereert: zwaar gefinancierd, politiek aangemoedigd en in toenemende mate afgeschermd. Wanneer macht zich verstopt achter bivakmutsen en juridische dreigementen, zoeken mensen andere manieren om haar zichtbaar te maken.
De kernvraag is niet alleen of het ontmaskeren van agenten gerechtvaardigd is. De kernvraag is waarom een democratie een gemaskerde politiemacht nodig heeft om migratiebeleid uit te voeren.
Zolang die vraag onbeantwoord blijft, zullen mensen screenshots blijven maken. Lijsten blijven controleren. Archieven blijven opbouwen.
Niet uit wraak. Maar uit het eenvoudige besef dat macht zonder gezicht gevaarlijk is — en dat verantwoordelijkheid begint bij zichtbaar zijn.